บันทึกนี้ผู้เขียนวางภาพหน้าปกในแนวขวาง ด้วยความรู้สึกว่าตนเองยังคงเรียนรู้ต่อไป เหมือนการหมุนไปไม่รู้จบสิ้นของวัฏสงสาร หรือคือกรอบใบใหญแห่งห้วงมหรรณพ ที่คนเรายังว่ายเวียนอยู่   ดั่งท่อนหนึ่งของคำปรารภของ เจ. กฤษณะมูรติ ที่ว่า

"...มนุษย์เรานั้น ประดิษฐ์รูปแบบภาวนาต่างๆมากมาย

แต่มักวางรากฐานอยู่ในความปรารถนา ความต้องการ

เป็นความดิ้นรนที่ถูกครอบงำไว้ในขอบเขตของจิตใจ

ซึ่งย่อมปราศจากอิสรภาพ..."

   ผู้เขียนรำพึงรำพันว่า...

   มันเป็นกรอบที่ตัวเราสร้างขึ้นและขังตัวเองเอาไว้ ลิงโลดใจในกติกาและระเบียบปฏิบัติ กฎเกณฑ์ ต่างๆนาๆ เพื่อจะทึกทักว่าเราประสบความสำเร็จตามต้องการในกรอบน้อยใหญ่เหล่านั้นจริงๆหรือ ?

ข้อมูลหนังสือ