เป็นเหตุการณ์หลังจากคังซีทรงจัดการกับขุนนางทรราชย์อย่างอ๋าวป้ายได้แล้ว แต่เสี้ยนหนามของพระองค์ยังไม่หมดไป คังซีในช่วงวัยรุ่นยังต้องเผชิญกับหวูซานกุ้ย หวังแห่งยวิ๋นหนาน ผู้เคยปลงพระชนม์อดีตฮ่องเต้หมิงและเข้าถวายความจงรักภักดีต่อต้าชิง แต่เวลานี้หวูซานกุ้ยกลับคิดกบฏต่อบัลลังก์ชิงโดยอ้างคำกล่าวโบราณที่ว่า “มีเจ้าเป็นต่างชาติ ให้จีนสิ้นชาติยังจะดีกว่า” หวูซานกุ้ยจึงสะสมกำลังพลและอาวุธ อีกทั้งปลุกปั่นหลายหัวเมืองให้ร่วมกบฏต่อฮ่องเต้คังซี โดยมีจูซานไท่จื่อผู้อ้างตัวเป็นรัชทายาทแห่งอดีตหมิงเข้าร่วมแผนการครั้งนี้ด้วย แต่ฮ่องเต้คังซีทรงมีพระปรีชาสามารถและทรงเป็นธรรมราชาโดยแท้จริง นับแต่คังซีครองราชย์ก็ทรงบริหารบ้านเมืองอย่างสุจริตและเที่ยงตรง แก้ไขปัญหาได้ถูกจุด บ้านเมืองเศรษฐกิจดีขึ้นมาก ไพร่ฟ้าประชาชนมีอยู่มีกิน จึงต่างรักใคร่และให้ความเคารพคังซีโดยไม่แบ่งแยกว่าพระองค์เป็นชาวแมนจู ฝ่ายคังซีจึงมีองครักษ์ แม่ทัพ และปราชญ์ทั้งบู๊ทั้งบุ๋นคอยให้ความสนับสนุนและเป็นเสาค้ำจุนราชบังลังก์ คังซีทรงมีปัญญาในการเลือกใช้คน ดังนั้นจึงวางแผนรับมือและปราบกบฏได้อย่างไม่บกพร่อง

ข้อมูลหนังสือ