เรื่องสั้น ‘แบบชมัยภร’ มักสะท้อนภาพเล็กๆ ของตัวละครที่เป็นมนุษย์แสนสามัญ ภายใต้ฉากใหญ่ของสังคมและวัฒนธรรมรวมทั้งการเมือง ที่ครอบทับอยู่

หลายเรื่องไม่มีคำตอบทิ้งท้ายให้ผู้อ่านได้สงสัยใคร่คิดต่อว่า ตัวละครจะทำอย่างไร หรืออีกนัยหนึ่งคือ ‘ผู้อ่าน’ จะทำอย่างไร!

เส้นยาวสีดำโยกย้ายไปมาคราวนี้ฉันรู้แน่แล้วว่าเส้นสีดำนั้นเป็นตัวอะไร...

แม่มดจริง ๆ นะครับ ผมเห็นตั้งแต่วันแรกเลย...

ป่าของกูนี่ไม่ได้ปลูกไว้ให้กูหรือปลูกไว้ให้มึงนะโว้ย..กูปลูกไว้ให้โลก มึงเข้าใจมั้ย โลก โลก โลก...

แม่ขำคำว่า เพื่อจะเป็นมนุษย์ให้มากขึ้นแต่ก็เข้าใจดี เพราะนั่นคือสิ่งที่แม่อยากให้ลูกเป็น...

โดยเนื้อแท้แล้วฉันก็อยากจะเป็นแม่มดจริง ๆ เพื่อจะได้ใช้ไม้เท้ากายสิทธิ์ ชี้ให้ทุกสิ่งเป็นไปดังใจหวัง...

ข้อมูลหนังสือ