ในคืนลมพัดแรงจนกิ่งไม้มาทักทายหลังคาบ้านพักผมอ่านงานเขียนของจิตร ภูมิศักดิ์เรื่องสำนวนในวรรณคดีของภาษาตระกูล ไท - ลาว พบคำว่า ‘ฟ้าต่อตั้ง’ ในโองการแช่งน้ำพระพัทธ์ ซึ่งมีความหมายว่า บริเวณที่ฟ้ากับดินจรดกัน ใช่เลย ความระลึกถึงแม่จะเดินทางไปทางนั้น คือบริเวณที่ฟ้ากับดินจรดกัน ในจุดที่ผมมองเห็นเส้นขอบฟ้า เช่นนี้ผมจึงตั้งชื่อหนังสือเล่มนี้ว่า 

‘ตรงเส้นขอบฟ้า แตะมือกับแม่’ 

เมื่อมาถึงบรรทัดสุดท้ายของหนังสือ แม้ว่าเรื่องราวจะสะเด็ดน้ำแล้ว แต่ความระลึกถึงแม่ยังคงเดินทางต่อไป ปัญหาว่าความระลึกถึงนี้ จะเดินทางไปไหนและไปถึงไหน 

หนังสือเล่มนี้ บรรจุความรักของแม่ไว้ 41 บท แม้ตรงนี้ไม่มีแม่แล้วแต่ตรงโน้นความรักของแม่ยังสดใสเสมอ ‘ตรงเส้นขอบฟ้าแตะมือกับแม่’ ผมกำลังวาดภาพความทรงจำสีจางๆของตัวเองให้แจ่มชัดขึ้น เรื่องราวที่ถ่ายทอดไม่ใช่สนทนากับคนอื่น แต่คือการสนทนากับตัวเอง

ข้อมูลหนังสือ