"เธอควรบอกลาซะตั้งเเต่ตอนนี้นะ เขาถูกส่งไปตามทางของเขาตอนเช้า" เด็กน้อยได้ยินคำว่า "ลา" จึงเเบมือเเล้วก็กำมือป้อมๆ มาทางเเคลร์ "บ๊ายบาย!" เขาบอก "บ๊ายบาย!" จากนั้นก็ดุนลิ้นใส่กระพุ้งเเก้มเเละทำหน้าตลกๆ เเบบรู้กันสองคนด้วยการย่นหน้าผากเเละย่นจมูก เเคลร์พยายามทำหน้าตลกกลับสุดความสามารถ ทว่ามันยากเหลือเกิน เธอหอบหายใจเเละรู้สึกได้ถึงน้ำตาอุ่นๆ ที่เอ่อท้นดวงตา "ที่ไหนคะ" เธอถามอีกครั้ง ทว่าผู้ดูเเลเอาเเต่สั่นศีรษะ ทำให้เเคลร์รู้ว่าเขาไม่อาจจะพูดได้เเละลมหายใจเขาก็กระชั้นถี่ขึ้นด้วยจากนั้นเขาก็รวบรวมสติได้เเละโพร่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน "มันก็เป็นอย่างนี้เเหละ เพื่อสิ่งที่ดีที่สุด เป็นไปตามระบบว่าเเต่เธอเรียกชื่อเขาผิดนะ เขาไม่ได้ชื่อเอ๊บ" 

ข้อมูลหนังสือ