ดากานดา แกถามฉันว่า "มาทำอะไรเอาในตอนนี้" ยามที่สีแดดสดของทองกวาวกำลังเลือนไป ฉันจะตอบแกว่าอย่างไรดี ฉันได้บอกแกใต้ต้นชงโคก่อนที่เราจะต้องจากกัน อันที่จริงแกย่อมรู้ได้ตั้งแต่วันแรกที่แกกับฉันได้เจอกันที่นี่ ตั้งแต่วันนั้น ดูเหมือนแกจะรอให้ฉันพูดอะไรออกมา ฉันกลับใช้เวลาถึงห้าปี ก่อนจะบอกรักแก เมื่อวานนี้เอง หลังจากสอบตัวสุดท้าย ที่ใต้ต้นชงโคหน้าตึกคณะของเรา และดูเหมือนแกจะรอให้ฉันพูดว่ารักแกเพื่อที่แกจะทำท่าทางแสร้งว่าไม่เคยรู้มาก่อนเลย

ดากานดา แกไปทะเลครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ คงนานมาแล้วสินะ ก็บ้านของแกคือภูเขา ผิดกับฉัน ฉันผู้ไม่มีบ้านเป็นทั้งทะเลหรือภูเขา ฉันจึงโหยหาที่จะไปสัมผัสมันอยู่ตลอดเวลา เวลาห้าปี ฉันได้อาศัยภูเขาเป็นที่พักพิง นั่นก็เพียงชั่วคราวเท่านั้น วันนี้ฉันได้จากมาและฉันกำลังเดินทางไปสู่ทะเลซึ่งจากมานานเหลือเกิน (แต่นั่นละที่นั่นก็ไม่ใช่บ้านของฉัน) ฯลฯ

ข้อมูลหนังสือ