วิธีการที่อัญชลีนำมาให้เป็นตัวอย่างคือการอิงความรู้เชิงทฤษฎีในการจัดภาพยนตร์ไทยเข้าเป็น “ประเภทต่างๆ แต่เมื่อมาถึงจุดหนึ่งที่ทฤษฎีตะวันตกหมดพลังที่จะอธิบายปรากฏการณ์ไทย เธอก็กล้าที่จะตัดสินใจมองปรากฏการณ์ดังกล่าวด้วยสายตาของคนไทย

 และข้อสรุปรวมทั่วไปที่เธอได้ก็อาจเรียกได้ว่า เป็นการสร้างทฤษฎีเบื้องต้นขึ้นมาจากประสบการณ์ของแผ่นดินแม่ เช่นในเรื่องที่เกี่ยวกับ “ชนชั้น” กับวัฒนธรรมในการเสพภาพยนตร์ของคนไทย ข้อสรุปของเธออ่านแล้วน่าทึ่ง เพราะดูจะเป็นข้อสรุปที่หนักแน่น อาทิ “รสนิยมในการชมภาพยนตร์เป็นตัวแบ่งชนชั้นทางสังคม”

 ถ้านั่นเป็นเพียงข้อสรุปเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้มาจากการวิจารณ์ภาพยนตร์เรื่อง ฟรีแลนซ์ ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามรักหมอ (2558) มันก็เป็นผลพลอยได้ ที่อาจจะเปิดไปสู่การสร้างทฤษฎีที่มีนัยในเชิงของสังคมวิทยาแห่งศิลปะที่สูงมากอันที่จริงอัญชลีไปไกลยิ่งกว่านั้น ดังที่จะเห็นได้จากข้อสรุปที่ว่าด้วย ลุงบุญมีระลึกชาติ (2553) ที่ว่า “อภิชาตพงศ์ได้พิสูจน์และเป็นตัวอย่างต่อคนไทยทุกคนว่ารากแห่งความเป็นไทยนั้นมีค่าเหนือสิ่อื่นใดในการก้าวสู่ความสำเร็จ” – เจตนา นาควัชระ

ข้อมูลหนังสือ

  • ภาพยนตร์ในชีวิตไทย
  • ผู้เขียน: อัญชลี ชัยวรพร
  • สำนักพิมพ์: วราพร
  • จำนวนหน้า: 191 หน้า ปกอ่อน
  • พิมพ์ครั้งที่ 1 — มกราคม 2559
  • ISBN: 9786163290601