เราเรียกเขาว่าอิคารัส

แน่ล่ะว่านั่นไม่ใช่ชื่อจริงของเขาผมใช้ชีวิตวัยเด็กในฟาร์ม จึงรู้ดีว่าไม่
ควรตั้งชื่อให้สัตว์ที่วันหนึ่งจะต้องถูกฆ่า แค่เรียกมันว่าหมูหมายเลขหนึ่ง
หรือหมูหมายเลขสองก็พอ อย่าไปมองตามันมากจะได้ไม่ต้องรู้สึกว่ามันมีตัวตน
มีลักษณะเฉพาะตัว รวมทั้งมีความผูกพันกับเรา เพราะถ้าสัตว์ตัวไหนเกิดไว้ใจเราขึ้นมา
กว่าเราจะตัดใจเชือดคอมันได้คงยากเย็นขึ้นอีกหลายเท่า
ทว่าเราไม่มีปัญหาแบบนั้นกับอิคารัส เนื่องจากเขาไม่ไว้ใจเรา
และไม่เฉลียวใจเลยสักนิดว่าเราเป็นใคร เราซะอีกที่รู้อะไรเกี่ยวกับเขามากมาย
เรารู้ที่อยู่ของเขาซึ่งเป็นบ้านพักตากอากาศบนยอดเขาซึ่งมีกำแพงสูงล้อมรอบ
มันตั้งอยู่แถบชานเมืองของกรุงโรม เรารู้ว่าลูเชียภรรยาของเขามีลูกชายสองคน
คนหนึ่งอายุแปดขวบ ส่วนอีกคนสิบขวด เรารู้ว่าแม้เขาจะร่ำรวยมหาศาลแต่เขา
กลับชอบกินอาหารง่ายๆ เรารู้จักร้านโปรดของเขาอย่างร้านลา
นอนนาซึ่งเป็นร้านอาหารในละแวกบ้าน เขาไปที่นั่นทุกวันพฤหัส
แล้วเราก็รู้ด้วยว่าเขาเป็นปีศาจ นี่แหละเหตุผลที่เราไปเยือนอิตาลีในฤดูร้อนปีนั้น

การตามล่าปีศาจไม่เหมาะกับคนขวัญอ่อน รวมถึงคนทึ่ยึดติดกับ
กฏเกณฑ์บ้าๆบอๆ อย่างกฏหมายหรือเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างประเทศ
พวกปีศาจไม่เคยเล่นตามกฏอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นถ้าจะเอาชนะมันเราก็ต้องกล้าแหกกฏ

แต่เมื่อคุณละทิ้งกฏข้อบังคับตามมาตรฐานของสังคม คุณก็จะกลายเป็น
ปีศาจซะเองโดยไม่รู้ตัว และนี่คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่โรมในช่วงฤดูร้อนปีนั้น
ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกว่ามันเริ่มต้นขึ้นแล้ว ไม่มีใครในพวกเราตระหนักถึงเรื่องนี้เลย

จนกระทั่งเรื่องได้เลยเถิดไปแล้ว

ข้อมูลหนังสือ