วันนั้น มีคนหนึ่งบาดเจ็บ และอีกหกคนเสียชีวิต สองคนในจำนวนนั้นคือแม่และยาย... ส่วนผมได้แต่มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าทั้งหมด... ‘ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหมือนทุกครั้ง…’

ใครๆ ต่างมีอัลมอนด์อยู่ในหัวคนละสองเมล็ด... ชื่อของมันคือ ‘อะมิกดาลา’... แต่ดูเหมือนอัลมอนด์ในหัวผมจะเสีย…สำหรับผมแล้ว ความดีใจ ความเศร้า ความรัก และความกลัวมันเป็นสิ่งที่คลุมเครือมาก ความรู้สึก...เป็นเพียงอักษรที่เลือนรางแทบมองไม่เห็น…

มันมากเกินไปไหมที่เด็กชายไม่สมประกอบอย่างผม ‘ซอนยุนแจ’ จะใฝ่ฝันว่า สักวันจะได้รู้สึกถึงความรัก ความเกลียด และความเจ็บปวดแบบคนทั่วไปบ้าง

 

ข้อมูลหนังสือ