ชีวิตก็เหมือนคาเฟ่ริมทาง บางครั้งเนืองแน่น บางครั้งอ้างว้าง มีคนผ่านมามีคนผ่านไปใครจดจำ ใครลืมเลือน ย่อมมิใช่เรื่องใหญ่หากช่วงเวลาที่พบกัน ได้เปิดดวงตา เผยดวงใจหมดจดหมดใจ ...แล้วจากกัน... รวมบทความแห่งเสน่หาที่โลดแล่นในวังวนชีวิต มิใช่ความรักอย่างเดียวที่ทำให้คนเราตาบอด แต่ยังมีความปรารถนาลึกลับซ่อนอยู่ลึกเร้นข้างในใจ ดูเหมือนไร้จุดเริ่มต้น ไร้จุดสิ้นสุด แต่กลับฉุดกระชากลากถูความเป็นมนุษย์ของเราจนแทบมิอาจต้านทาน [คำคนเขียน] ตอน เด็กๆ ฉันเคยได้ยินสำนวนที่ว่า “สิ่งที่แน่นอนคือความไม่แน่นอน” อยู่บ่อยครั้ง ก็รู้สึกตลกดี แต่ก็ไม่ได้รู้สึกถึงความหมายของมันอย่างลึกซึ้งเท่าใดนักวันเวลาผ่านเลยจน เป็นผู้ใหญ่ หลายเรื่องราวที่ผ่านพบในชีวิต มักสะกิดใจให้ฉันได้ตระหนักถึงความไม่แน่นอนของชีวิตอยู่เสมอ ถึงแม้ไม่ได้ฝักใฝ่ธรรมมะอย่างเป็นกิจลักษณะ แต่ก็เชื่อว่า “กฎแห่งอนิจจัง” ดังคำพระท่านว่าไว้นั้นช่างเป็นสัจจะอย่างจริงแท้นอกจากนี้ .... ฉัน ยังไม่เชื่อเรื่องความสมบูรณ์แบบของมนุษย์ ความสมบูรณ์แบบอาจจะมีจริง แต่มนุษย์เราไม่เคยสมบูรณ์แบบ และไม่มีวันไปถึงความสมบูรณ์แบบได้อย่างแท้จริงแต่ถึงแม้ไปไม่ได้ ไปไม่ถึงแต่เราก็ต้องรู้ว่าความสมบูรณ์แบบคืออะไรฉันไม่เชื่อเรื่องความมั่น คง เพราะไม่มีอะไรมั่นคง .... ฉัน ไม่เชื่อเรื่องความเป็นนิรันดร์ เพราะไม่มีอะไรเป็นนิรันดร์ สิ่งเดียวที่ฉันเชื่อเกี่ยวกับเรื่องราวพวกนี้ก็คือ “ขณะนี้” หรือ “ปัจจุบัน” โดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์เรา จะดีหรือร้ายก็เป็นเพียง “ขณะนี้” ก่อนหรือหลังจากนี้ล้วนแล้วแต่เป็นมายาทั้งสิ้น ... นั่น คือที่มาของเรื่องราวต่างๆ ที่ปรากฏอยู่ในหนังสือเล่มนี้บทความใน คาเฟ่เสน่หา (Passion Cafe') เป็นงานที่เคยตีพิมพ์ในนิตยสารมติชนสุดสัปดาห์และใน บล็อก'ปราย พันแสง .......... ซึ่ง การคัดเลือกมารวมไว้ในเล่มนี้ ฉันคัดสรรตามเนื้อหาของมัน ที่เกี่ยวข้องโยงใยกับความปรารถนาที่ไม่เคยมีจุดสิ้นสุดของมนุษย์เรางาน เขียนที่เคยตีพิมพ์ลงในมติชนสุดสัปดาห์นั้น ระยะห่างระหว่างคนเขียนกับคนอ่านจะมีมากกว่างานเขียนที่ลงบล็อก ........ ทั้ง นี้ก็เนื่องจากรูปแบบของบล็อกนั้นมีความส่วนตัวสูง เมื่ออ่านแล้วอาจจะรู้สึกว่าสิ่งที่เขียนนั้นมัน “ส่วนตัว” มาก เมื่อนำมารวมอยู่ในเล่มเดียวกัน ถ้าอ่านเรียงต่อๆ กันไป อาจจะรู้สึกถึงความแตกต่างนั้นได้ชัดเจนขึ้นอันที่จริงเป็นความตั้งใจของฉัน เอง ที่ต้องการนำเรื่องราวที่เขียนขึ้นต่างเวลา ต่างวาระ ต่างสื่อเหล่านี้มาอยู่รวมกันเป็นที่เป็นทางสักครั้ง .......... ค่า ที่ว่าในระยะหลังนี้ฉันมักจะใช้ “บล็อก” เป็นสื่อหลักสำหรับเผยแพร่งานเขียนของตัวเอง เนื่องจากมันสะดวก และไม่ผูกมัดเรื่องเวลาส่งงานมากนัก ถ้าคุณๆ จะแวะเข้าไปเยี่ยมเยียนทักทายกันบ้าง ก็ยินดีต้องรับอย่างยิ่งค่ะ’ ..........

ข้อมูลหนังสือ