ท่าทางคุณน่าจะลุ่มหลงความเป็นนักเขียนเอามาก ? ลุ่มหลง เมา มัวเมา ลุ่มหลงมัวเมา ความสุขของการเป็นนักเขียนคืออะไร ? คือการลุ่มหลงมัวเมา จริงๆ นะครับ คือความรู้สึกนี้ได้ก็ตอนเมานั่นแหละ หลายครั้งที่ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และเมา ออกไปยืนนอกระเบียงห้องเงียบๆ คนเดียว เคลิบเคลิ้ม รำพึงรำพันว่าอากาศเย็นจัง หรืออากาศอบอ้าวจัง ช่วงเวลานี้จะมีโมเมนต์หนึ่งที่ได้ทบทวนตัวเองในชั่วแวบ รู้สึกว่า เออ มันเป็นความสุขนะที่มีโอกาสคิดทบทวน ยังมีลมหายใจอยู่ตรงนี้และมีอากาสได้คิดทบทวนไอ้ภาวะนี้ผมว่าเป็นภาวะลุ่มหลง คงเพราะเมาด้วยไง อารมณ์เคลิบเคลิ้ม ความรู้สึกที่เบาสบาย กึ่งอิ่มอกอิ่มใจ มีการใคร่ครวญอยู่ในนั้นนี่เป็นภาวะเดียวกับเขียนนวนิยาย ไม่ใช่ตอนเขียนจบนะ แต่เป็นตอนกำลังเขียน ตื่นมาได้เขียนนวนิยาย ใช่ มันเป็นภาวะลุ่มหลงมัวเมาอย่างหนึ่ง การทำงานสร้างสรรค์ ระเบียบวินัยอย่างเดียวทำไม่ได้ ต้องมีความลุ่มหลง จะเป็นจะตายให้ได้ วิถีและที่มา The Writer’s Secret 1 หนังสือเล่มนี้เป็นรวมบทสัมภาษณ์นักเขียน คัดสรรจากนิตยสารไรท์เตอร์ 2 ตั้งแต่เริ่มต้นทำงาน เราตีความคำว่า ‘นักเขียน’ ในความหมายของนักเล่าเรื่อง ผ่านศิลปะแขนงต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นนวนิยาย เรื่องสั้น บทกวี สารคดี ความเรียง บทเพลง บทละคร ภาพยนตร์ รวมทั้ง การ์ตูน ด้วยเชื่อว่าทุกวิถีล้วนเชื่อมโยงกับการคิดการเขียน การเล่าเรื่องซึ่งสะท้อนประสบการณ์และทรรศนะ โดยมีชั้นเชิงทางศิลปะโอบอุ้มส่องทาง นั่นคือคำตอบว่าทำไมเราถึงต้องไปสนทนากับผู้กำกับภาพยนตร์อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล เช่นเดียวกับนักละครเวที ประดิษฐ ประสาททอง เช่นเดียวกับการ์ตูนนิสต์การเมือง อรุณ วัชระสวัสดิ์ ไรท์เตอร์พยายาม ‘เปิด’ ทุกพื้นที่ของการสร้างสรรค์ผ่านเรื่องเล่าเปิดให้อย่างเต็มที่ แม้ในยุคที่คนมีเวลาน้อย ชอบอะไรสั้น เราเชื่อว่าเรื่องที่ต้องยาวก็ต้องยาว เพื่อความเข้าใจอย่างถ่องแท้ 3 ไม่ว่าจะมีประสบการณ์ทรรศนะและรสนิยมใด การงานของนักเขียนย่อมบอกเล่ายุคสมัยของเขา 4 ด้วยความซื่อสัตย์ ด้วยการคิดค้นแสวงหา และด้วยศรัทธาต่อการศึกษาเรียนรู้ ปฏิเสธมิได้ว่าในแง่หนึ่ง คำบอกเล่ากล่าวขานของนักเขียนจึงหมายถึงบทเรียนแห่งชีวิต ตำรา กระทั่งประวัติศาสตร์ของสามัญชน 5 .... ฯลฯ ....

ข้อมูลหนังสือ