ทุกคืน คาวาชิมะ มาซายูกิ จะตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมกับเหล็กเจาะน้ำแข็งในมือ เหม่อจ้องไปยังทารกเหนือคอกเด็ก พลางคิดว่า “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันแทงทารกคนนี้?” ขณะเขาลืมตา เขาพบว่าสัมผัสการมองเห็น ได้ยิน และรับรู้กลิ่น เริ่มพันกันยุ่ง ประสาทสัมผัสส่งเสียงเปรียะแหลม และได้กลิ่นฉุนไหม้ของอินทรียสารเหมือนเส้นด้าย หรือไม่ก็เล็บมือ อะไรทำนองนั้น... อีกแล้วหรือ ไม่นะ "มีเสียงสะเทือนก้องของ เอ็ดการ์ อัลลัน โป กับ ดอสโตเยฟสกี้ ที่นี่...น่าขนพอง น่าเสียวไส้" - เดอะ ไทมส์ - "มูราคามิ ได้สร้าง Lost in Translation ฉบับฟิล์มนัวร์ขึ้นมา...หนาวยะเยือกอย่างแท้จริง" - เฟิร์ส โพสต์ -

ข้อมูลหนังสือ