"ความเป็นธรรมเชิงวรรณศิลป์" ในหนังสือเล่มนี้ มิได้หมายถึงแต่เพียงว่าตัวบทวรรณกรรมได้ตอบแทนคนทำดีด้วยความสุขในตอนท้ายเรื่อง หรือได้ลงโทษคนทำชั่วด้วยความทุกข์หรือชะตากรรมอันน่าสมเพชในตอนจบ แต่มีความหมายครอบคลุมถึงตัวบทวรรณกรรมที่ได้ตั้งคำถามท้าทายการรับรู้หรือความเข้าใจอันอาจจะเต็มได้ด้วยข้อจำกัด มีอคติ หรือมีอุดมการณ์กดขี่ข่มเหงชีวิตทางสังคมของผู้คนในแง่มุมต่างๆ ความเป็นธรรมเชิงวรรณศิลป์ในความหมายแรกอาจจะมีหรือไม่มีอยู่ในวรรณกรรมที่คัดสรรมาวิจัยในหนังสือเล่มนี้ แต่ความเป็นธรรมเชิงวรรณศิลป์ในความหมายที่สองนั้นเป็นแง่มุมที่บทความวิจัยทั้ง 4 บทความในเล่มนี้ ต้องการเปิดประตู เปิดประเด็น แก่ผู้คนในวงการวรรณคดีศึกษาในสังคมไทยให้มีโอกาสศึกษาและร่วมสนทนากันต่อไป

 

ข้อมูลหนังสือ