มันมีความทรงจำลักษณะพิเศษอยู่บางประเภทที่ไม่อาจแยกความรู้สึกได้ชัดเจน เพราะมันเต็มไปด้วยเรื่องราวทั้งสุข-เศร้า คลุกเคล้าปะปนจนแนบเนียนเป็นเนื้อเดียว ไม่อาจแยกสิ่งท่ีไม่ต้องการและสิ่งที่หวงแหนออกจากกันได้

ความทรงจำพิเศษเหล่านั้นจะไม่โผล่มาให้ใครเห็นพร่ำเพรื่อ แม้แต่กับตัวเอง มันถูกเราฝังอยู่ข้างใน..ลึกสุดใจของเรา ซุกซ่อนปกปิดปะปนอยู่กับคืนวันเก่าๆ เราไม่ต้องการรื้อฟื้นและไม่มีใครสามารถทำมัน เราป้องกันมันด้วยรหัสลับซับซ้อนท่ีเราเองแสร้งลืมเลือนมันไป และเมื่อผ่านพ้นคืนวันเนิ่นนาน เราก็คิดว่าได้ทำความทรงจำนั้นหล่นหายไปแล้วกับกาลเวลา

ตราบจนวันหน่ึง ในวันท่ีท้องฟ้าเป็นสีเทา ความเงียบเหงาซึมเซาโอบล้อมหัวใจเราไว้ ในคราวที่ฝนปรอย ส่งความชื้นให้อวลลอย รหัสลับซับซ้อนพลันถูกคลาย ความทรงจำท่ีถูกฝังไว้ลึกสุดใจก็เผยออกมาทักทาย

ความทรงจำแบบท่ีทำให้เราไม่สามารถแยกความรู้สึกได้ว่าเป็นความสุขหรือความเศร้า เพราะต่างคลุกเคล้าผสมปนเปแทรกตัวมากับชั้นบรรยากาศ ล่องลอยเข้ามาห่มคลุมอย่างนุ่มนวลบางเบาในชั่วขณะหนึ่ง

ไม่ได้หมายทำร้าย ไม่ได้สร้างความวุ่นวาย แต่เพียงสัมผัสแผ่วเบาให้สั่นไหวอย่างอ่อนโยน ให้เราระลึกถึงคืนวันเก่า บอกให้เรารู้ว่ายังมีความทรงจำเหล่านั้นถูกฝังอยู่ข้างใน ลึกสุดใจของเรา ...ความทรงจำนั้นมีชีวิตและไม่อยากให้เราหลงลืมมัน"

จาก 'วิชาลึกสุดใจ' หนึ่งในสิบแปดเคล็ดวิชาที่สูญหายไปจากตัวเรา



ข้อมูลหนังสือ