ยากที่จะระบุว่าราชะสถานมีเสน่ห์อย่างไร หรือผมหลงใหลสิ่งหนึ่งสิ่งใดเป็นพิเศษ แต่แน่ๆ ผมไม่ใช่คนที่อยู่ในทะเลทรายได้ชั่วชีวิตอย่างราจีฟ ไม่มีหัวใจจงรักภักดิ์ใครพอจะรอตราบกัปกัลป์อย่างกายะตรีแห่งพุชการ์ รวมทั้งไม่ใช่คนที่เข้าถึงรากเหง้าศิลปวัฒนธรรมอะไรมากมาย เมื่อตัดความไม่ใช่เหล่านั้นออกไป ที่เหลืออยู่คือ กาก ของความ ใช่ ในบางอย่าง กากนั้นดังกระจกสะท้อนเล็กๆ ของคนที่ทำชีวิตเรี่ยหกตกหล่น สะเปะสะปะเดินเลยหลักกิโลเมตรที่ 30 ของชีวิต จะสลักสำคัญหรือไม่ ผมไม่รู้ จะนำไปใช้แก้ไขอนาคตของตัวเองได้หรือไม่ ยิ่งไม่ทราบไปใหญ่ มันเพียงทำให้รักและชังตัวเองอย่างบอกไม่ถูก… ทะเลสาบและทะเลทรายนั่นเองที่ช่วยกันบรรเลงว่า เดินทางลำพัง รู้จักโลกน้อยกว่าที่คิด รู้จักตัวเองมากกว่าที่ควร บินหลา สันกาลาคีรี

ข้อมูลหนังสือ