ฉันติดนิสัยชอบชมวิวตรงหน้าต่าง
นาคาจิมะคุงก็เช่นกัน
จนมาวันหนึ่งก็เริ่มสังเกตเห็นกันและกัน
และเมื่อรู้ตัวอีกทีก็ทักทายกันแล้ว
คนที่ทักทายเวลาสบตาใครจากหน้าต่างอีกบาน
คงหายากในเมืองหลวง
แต่ที่บ้านนอกที่ฉันเคยอยู่นั้นถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา

ฉันเริ่มติดนิสัยเปิดหน้าต่างทันทีที่ลืมตาตื่น
เพื่อมองบานหน้าต่างของนาคาจิมะคุง
โดยที่ไม่ได้สนใจว่าฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหรือยัง
หรือผมเผ้าจะรุงรังเพียงไหน
ตอนนั้นฉันเชื่อว่า เราไม่มีวันจะมาอยู่ใกล้กัน

และแล้ว เราก็ค่อย ๆ เข้าใกล้กัน ทีละหนึ่งมิลลิเมตร

ข้อมูลหนังสือ