20 มีนาคม ค.ศ.1995

เช้าวันแดดจ้าฟ้าใสต้นฤดูใบไม้ผลิ สมาชิกของกลุ่มศาสนาโอมชินริเกียวห้าคนปล่อยแก๊สพิษซารินในรถไฟใต้ดินของกรุงโตเกียวในช่วงเวลาเร่งด่วน สื่อหลักประโคมข่าวเน้นย้ำนำเสนอภาพความโหดเหี้ยมชั่วร้ายของกลุ่มผู้กระทำหากจะมีใครนึกถึงประชาชนผู้ถูกกระทำซึ่งดูเหมือนจะถูกมองข้ามไร้ตัวตนและนั่นคือจุดเริ่มต้นของการสืบสาวสัมภาษณ์เรื่องราวของคนธรรมดาผู้ตกอยู่ในเหตุการณ์ไม่สามัญ

หากทำได้ผมอยากถอดแบบแผนที่ถูกตราไว้ทิ้งไปเสียผู้โดยสารแต่ละคนที่ขึ้นรถไฟใต้ดินเช้าวันนั้นมีหน้าตามีไลฟ์สไตล์มีชีวิตมีครอบครัวมีเรื่องน่ายินดีมีปัญหามีดราม่ามีความขัดแย้งภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกต้องมีเรื่องราวซึ่งรวมเอาสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดไว้ด้วยกันไม่มีทางที่จะไม่มีเพราะคุณยังมีเลยผมเองก็มีเหมือนกัน

ข้อมูลหนังสือ