หมู่บ้านผมเหมือนสวรรค์ มีลานบ้านกว้าง ไม่มีไฟฟ้า มีแต่ดาวนับหมื่นดวง กับดวงจันทร์ เราปลูกแอปเปิล เชอรี่ ทับทิม พีช แอปปริคอต ลูกหม่อนเรากินโยเกิร์ตทำเอง เราเลี้ยงวัวกับแกะ เรามีไร่ข้าวโพด นี่คือหมู่บ้านของผม ผมไม่มีวันไปอยู่ที่อื่น...ไม่ไป.. แม้ว่า ตอลิบันจะมาปิดโรงเรียนของผมก็ตาม

... ตอลิบันพร้อมอาวุธครบมือลงมาจากรถจี๊ป “เราสั่งให้ปิดโรงเรียนแต่แกไม่ฟัง วันนี้เราจะมาสั่งสอนแก” มันบังคับให้เรายืนเป็นวงกลม เด็กเล็กยืนแถวหน้า เด็กโตอยู่แถวหลัง ให้ครูใหญ่ไปยืนตรงกลาง ครูสะอื้นไห้ มองเราทางโน้นที ทางนี้ที....แขนตก นัยน์ตาเบิกโพลง ผมจำได้ว่าครูตาสวย ครูมักมองเรา ด้วยความรักเสมอ บา โอมิดี ดีดาร์ ครูพูดว่า ลาก่อน ตอลิบันยิงครูตายต่อหน้าเราทุกคน ตั้งแต่วันนั้นมา โรงเรียนก็ปิดตาย เมื่อไม่มีโรงเรียน ชีวิตก็ไม่ต่างกับเศษธุลี

 

ข้อมูลหนังสือ