ข้าพเจ้ามีโอกาสเดินทางลงพื้นที่ที่ ตำบลอุดมทรัพย์ อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา เพื่อค้นหาสิ่งสะดุดตาสะดุดใจนำมาเป็นวัตถุดิบในการผลิตนิยายที่เกี่ยวข้องขึ้นมาหนึ่งเรื่อง ข้าพเจ้าได้พบกับเรื่องราวหนึ่งที่มีความพิเศษชวนให้ค้นหาคำตอบ นั่นคือเรื่องราวเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่ของคณะกลองยาวโดยผู้ป่วยจิตเวช อันเป็นส่วนหนึ่งของการดูแลผู้ป่วยจิตเวชในชุมชน สิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าซึ่งเป็นอดีตนักจิตวิทยาอปกติ เกิดความรู้สึกสนใจและรู้สึกทึ่ง คือความสามารถของทีมงานของวัดที่สามารถดูแลจัดการผู้ป่วยจิตเวชกว่า 200 คน ให้ได้รับยาตามที่หมอสั่งครบถ้วน มีการรักษาบำบัดด้วยวิธีเรียบง่ายแต่ได้ผลดีมีพัฒนาการที่ดีพอๆ กับผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาในโรงพยายาลจิตเวช หรือบางกรณีดีกว่าเห็นผลเร็วกว่าด้วยซ้ำ ทั้งหมดทั้งปวงนี้เกิดขึ้นโดยความร่วมมือของทางวัดและคนในชุมชนที่มีจิตสาธารณะ อยากช่วยเหลือผู้ป่วย ต้องฝ่าฟันปัญหาต่างๆ มากมายแต่ก็ไม่ได้ย่อท้อคณะกลองยาวของกลุ่มผู้ป่วยจิตเวชนี้นับได้ว่าเป็นหน้าตาของชมรมดูแลผู้ป่วยจิตเวชของที่นี่ ได้รับเชิญไปแสดงในงานต่างๆ มากมาย ทั้งระดับประเทศและนานาชาติ เคยเผยแพร่ออกสื่อต่างประเทศหลายครั้ง ได้รับการยอมรับและชื่นชมมากมาย เรื่องราวในนิยายเล่มนั้นถูกปั้นแต่งขึ้นโดยมีแรงบันดาลใจจากคณะกลองยาวที่ข้าพเจ้าเล่ามาข้างต้นแต่กระนั้นตัวละครทั้งหลายในนิยายเรื่องนี้ล้วนมีเค้าโครงจากบางส่วนของเรื่องราวชีวิตจริงของใครหลายๆ คน ที่ข้าพเจ้าเคยรู้จัก ผู้ป่วยจิตเวชในเรื่องบางคนต้องพบกับปัญหาชุมชนไม่ยอมรับ ซึ่งเป็นปัญหาของผู้ป่วยในหลายๆ พื้นที่ นิยายเรื่องนี้จึงมีเป้าหมายอีกอย่างว่า อยากให้คนป่วยและคนไม่ป่วยได้มีความเข้าใจและเห็นอกเห็นใจกันมากขึ้น ในฐานะที่เป็นมนุษย์มีอารมณ์ มีความรู้สึกนึกคิด การแก้ปัญหาความแปลกแยกที่อุดมทรัพย์เริ่มต้นง่ายๆ ด้วยการเปลี่ยนคำว่า “ผีบ้า” ให้เป็นคำว่า “ผู้ป่วย” และช่วยกันดูแลรักษาผู้ป่วยให้ลุกขึ้นมาทำประโยชน์และอยู่ร่วมกับชุมชนได้อย่างปกติสุข จะดีเพียงใดหากความคิดอย่างที่ว่านี้ จะแพร่กระจายไปทั่วประเทศหรือทุกที่ที่มีผู้ป่วยอยู่ร่วมกับคนในชุมชน ปัญหาความรุนแรงและความไม่เข้าใจกันที่เกิดจากผู้ป่วยจิตเวชคงลดลงอีกมาก ตัวละครทั้งหลายในนิยายเรื่องนี้ล้วนมีเค้าโครงจากบางส่วนของเรื่องราวชีวิตจริงของใครหลายๆ คนที่ข้าพเจ้าเคยรู้จักผู้ป่วยจิตเวชในเรื่องบางคนต้องพบกับปัญหาชุมชนไม่ยอมรับซึ่งเป็นปัญหาของผู้ป่วยในหลายๆ พื้นที่นิยายเรื่องนี้จึงมีเป้าหมายอีกอย่างว่าอยากให้คนป่วยและคนไม่ป่วยได้มีความเข้าใจและเห็นอกเห็นใจกันมากขึ้นในฐานะที่เป็นมนุษย์มีอารมณ์มีความรู้สึกนึกคิด

ข้อมูลหนังสือ