นิรา เสมือนใบไม้อ่อนแรกผลิ เธอมิใช่ดอกไม้ตูม ถ้าเธอเป็นภาพปั้น มือศัลยแพทย์ทั้งหลายก็คือช่างแกะสลัก จนเป็นวิจิตรศิลป์ แต่เขาต่างหาก ใส่ชีวิตลงไป เขา ‘หวัง’ ให้เธอ...

...งามรูป พ่างเทพ นิรมิต

งามจิต ดุจน้ำค้าง หยาดกลางหาว

งามน้ำคำ ยามปราศรัย ไพเราะพราว

งามน้ำมือ ประณีตราว เทพบรรจง...

‘เธอ’ ชนะธรรมชาติด้วยรูปลักษณ์ หากความอ่อนหวาน สุขสม รมย์รื่น ธรรมชาติมิยอมหลั่งโลมให้ !

มนุษย์...ไม่มีใครเคยได้ทั้งหมด เพียงแต่ได้เกือบหมดก็ควรพอใจแล้ว ผู้ใดดำรงอยู่ด้วยสัจจะ ผู้นั้นย่อมตระหนักได้...ธรรมชาติพ่ายแพ้มนุษย์จริงหรือ? เฉกนี้แล้ว ไยมนุษย์จึงไม่ยินดีต่อสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้

โลกเบื้องบนสวย ร่มเย็น ความฝันเท่านั้นเป็นนิรันดร โลกเบื้องล่างยังคงพลุกพล่าน ชีวิตดำเนินต่อไป เร่งร้อน เพื่อไปสู่จุดหมายปลายทางสุขสมก็ชั่วครั้ง ทุกข์ทนก็ชั่วคราว ทุกคนมีสิทธิ์ฝัน หากไม่ใช่ทุกคนมีสิทธิ์ได้ ! ความฝันงดงามเสมอ หากความจริงมันตรงกันข้าม และ...บางคนเท่านั้น ที่ทนต่อ ‘ความจริงของชีวิต’ ได้ !

ข้อมูลหนังสือ

  • ใบไม้ที่ปลิดปลิว
  • ผู้เขียน: ทมยันตี
  • สำนักพิมพ์: ณ บ้านวรรณกรรม
  • จำนวนหน้า: 471 หน้า ปกอ่อน
  • พิมพ์ครั้งที่ 7 — กรกฎาคม 2562
  • ISBN: 9786162149306