นวนิยายเรื่องนี้ คล้ายว่าจะเล่าถึงเมืองแห่งหนึ่ง เมืองที่แบ่งโครงสร้างออกเป็นเมืองชั้นบนและเมืองชั้นล่าง เมืองที่มีตัวละครเป็นนักนอนหลับ มีขุนนางเป็นนักดนตรีอพยพ มีคนใช้เป็นเด็กสาวหุ่นยนต์

บรรดาขุนนางและคนมีเงินเหล่านั้นล้วนไม่เคยเข้ามาถึงชั้นล่าง ที่แท้จริง ของเมืองหรอก เพราะชั้นล่างที่แท้จริงนั้นไม่ใช่สถานที่ แต่เป็น ความรู้สึก ความรู้สึกต่ำต้อย แปลกแยก

"คนรวยก็อาจจะสิ้นหวัง โลกเราทุกวันนี้ ใครๆ ก็สิ้นหวังกันทั้งนั้น"

"ความเป็นมนุษย์อะไรนั่นน่ะ พวกเราขายมันไปนานแล้วละครับ" ขุนนางส่ายหน้าและหัวเราะเบาๆ อย่างขันปนขื่น

"ถ้าทั้งข้างบนข้างล่างเน่าเละพอกิน งั้นอีธาน บอยล์ ก็พูดถูก"

"อีธาน...ใครกันครับ"

"อีธาน บอยล์ ผู้เขียนหนังสือเรื่อง ยุคสมัยแห่งความสิ้นหวัง มันเป็นหนังสือ...ไม่เชิงว่าเป็นวิชาการ ผมคิดว่าควรจะจัดอยู่ในประเภทนิยายมากกว่า อีธานเชื่อว่า การสิ้นสุดของโลกที่ครอบครองโดยมนุษย์กำลังจะมาถึง เขาตั้งข้อสังเกตว่าโลกของเราได้ถูกล้างใหม่มาหลายครั้งแล้ว เมื่ออารยธรรมหนึ่งดำเนินไปจนถึงจุดสูงสุด มันก็จะเสื่องลงและธรรมชาติก็จะสร้างสิ่งมีชีวิตใหม่ขึ้นมา..."

ข้อมูลหนังสือ