ชีวิตฉันมันจบแล้ว สิ่งที่อยู่หลังความฝันจากฤทธิ์มอร์ฟีนคือฝันร้ายของความเป็นจริง ความเป็นจริงที่ฉันไม่อาจเผชิญหน้า หมอตรวจแผ่นชาร์ตของฉัน “เอาละ เรามาดูพร้อมกันเลยนะ” เขาเลิกผ้าห่มจากตักฉัน มารู้ตัวอีกทีฉันก็ประจันหน้าอยู่กับความจริงแล้ว ขาข้างขวาของฉันไม่มีเท้า ไม่มีข้อเท้า ไม่มีหน้าแข้ง มีแค่ต้นขา เข่า กับตอที่พันผ้าก๊อซไว้หนาเตอะ หมอเวลส์ส่งยิ้มก่อนจากให้ฉันแวบหนึ่ง “คิดในแง่ดีไว้นะ เจสสิกา เธอจะลุกขึ้นมาเดินได้อีกไม่นานนี้แหละ” นี่คือคำพูดจากคนที่เลื่อยขาฉันทิ้ง กลับมาเดินได้แล้วไงล่ะ ฉันจะไม่มีวันได้วิ่งอีก

ข้อมูลหนังสือ