คนส่วนใหญ่มักจะบอกว่าอายุหกสิบเจ็ดน่ะแก่แล้ว แต่ย่าไม่เห็นด้วย ย่ามักจะพูดเหมือนที่คนแก่ส่วนใหญ่ชอบพูด ว่าคนเราจะแก่หรือไม่แก่มันอยู่ที่ใจ ย่ารู้สึกว่าตัวเองยังกระฉับกระเฉงอยู่ อีกประโยคหนึ่งที่ย่าชอบพูดบ่อยๆ ก็คือ ถึงจะแก่แค่ไหน แต่ยังมีไฟอยู่ ถ้าใครรู้จักย่าก็คงเชื่อว่าย่าไม่ได้โม้ ย่าไม่ใช่คนร่ำรวย บางครั้งย่าจึงบ่นเรื่องเงินบำนาญอันน้อยนิด หรือไม่ก็เรื่องสามีที่ตายไป เพราะเขาไม่ได้ทิ้งทรัพย์สมบัติอะไรเอาไว้ให้ย่าเลย แต่ส่วนใหญ่ย่าจะหัวเราะกับเรื่องพวกนั้นมากกว่าจะไปนั่งหงุดหงิดกับมัน เพราะจริงๆ แล้วย่ารู้วิธีที่จะใช้ชีวิตโดยไม่ทำให้ตัวเองเดือนร้อนในเรื่องเงินทองอพาร์ตเมนต์ของย่าที่มิวนิกดไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก และมีอายุใกล้เคียงกับย่า เก้าอี้นวมที่นั่นเคยหักมาหลายหนแล้วเวลาต้องรับแขกมากๆ ส่วนของที่ใหม่ที่สุดในบ้านเห็นจะเป็นเจ้าเครื่องทำความร้อนที่ใช้น้ำมัน และเป็นของชิ้นเดียวที่ไม่ถูกชะตาย่ามากที่สุด
เพราะย่ากลัวแต่ว่าสักวันหนึ่งมันจะระเบิดจนอพาร์ตเมนต์พังพินาศลงมา ดังนั้นเวลาที่มันส่งเสียงพึ่บพั่บตอนติดไฟ ย่าจะพูดทั้งปลอบทั้งขู่เหมือนเจ้าเครื่องทำความร้อนนั่นเป็นลาแก่ดื่อๆ ตัวหนึ่ง จะว่าไปแล้วย่ามักจะชอบพูดกับตัวเอง หรือไม่ก็ข้าวของต่างๆ ในบ้านอยู่บ่อยๆ คนที่ไม่รู้จักย่าอาจจะรู้สึกแปลกๆ ในตอนแรก แต่พอคุ้นแล้วก็จะเริ่มชิน แม้แต่เวลาที่คุยกันอยู่หลายๆ คนบางครั้งย่าก็จะเผลอพูดกับตัวเองขึ้นมา พอคนในวงสนทนาหันมามองด้วยท่าทางงงๆ ย่าจะส่ายหัวแล้วบอกว่า ที่ย่าพูดนั้นไม่ได้หมายถึงพวกเขา

ข้อมูลหนังสือ