"กลับไป? กลับไปที่ใดเล่า" "แน่นอนว่าต้องเป็นสถานที่ที่ท่านจากมา อายุขัยของท่านยังไม่หมด ย่อมต้องกลับไปใช้ชีวิตในหวงเฉา เจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของมนุษย์รักโลภโกรธหลงเป็นเพียงความคิดชั่ววูบเท่านั้น ต่อให้ชุนฮวาของท่านยังมิได้ไปเกิดใหม่ แต่นางข้ามสะพานไน่เหอแล้ว ปล่อยวางไปก่อนท่านแล้วไม่ว่าอะไรก็ล้วนเจือจางและลืมเลือนไปจนสิ้น ไยท่านต้องยึดติดด้วย" หนานกงหล่างเงยหน้าทันใด รูม่านตาสีดำสนิทก็หดเกร็งกระทันหัน "นางลืมเลือนทุกอย่างหมดสิ้นแล้ว!?" เขาถามด้วยเสียงกราดเกรี้ยว เหลียนจวินตื่นตระหนก เขายอมรับว่าตัวเองขี้ขลาด จึงถอยไปข้างหลังหนึ่งก้าวอย่างไม่เอาไหน "คือว่า..ไม่ใช่เฉพาะนางหรอก ขอเพียงข้ามสะพานไน่เหอไป ไม่ว่าใครก็ล้วนลืมเลือนทั้งสิ้นเรื่องนี้ยุติธรรมยิ่ง" "นางลืมสิ้นทุกอย่างแล้ว" เขาเช่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ข้อมูลหนังสือ