แม้จะบ่นนักบ่นหนาว่าไม่ชอบเขียน แต่ทุกอาทิตย์ในช่วงเวลาราวสามปีนั้น ข้าพเจ้าไม่พบว่าเขา – ผู้สมัครจะเรียกตัวเองว่า “ข้าพเจ้า” – คนนั้น ทำกิจธุระอันเป็นแก่นสารอื่นใดนอกจากนั่งจิ้มแป้นตัวอักษร ในอัตราเฉลี่ยวันละหนึ่งย่อหน้า กว่าจะได้ข้อเขียนหนึ่งชิ้นประจำสัปดาห์ อันเป็นที่มาของรายได้หลักที่ราคาถูกกว่าค่าแรงขั้นต่ำเสียอีก

“เอาเข้าจริงปัญหาเรื่องวัฒนธรรมนี่มันสาหัสไม่น้อยไปกว่าปัญหาการเมืองหรือสิ่งแวดล้อมเลยนะ”  เขาประกาศอย่างขึงขังผิดวิสัยขึ้นมาในวันหนึ่ง ทำเอาคู่สนทนาต้องรีบตอบรับอย่างแข็งขัน  “แล้วไง”

“คนทั่วไปเขารู้สึกหงุดหงิดหรือตั้งคำถามกับอะไรๆ ที่เป็นอยู่ในชีวิตประจำวันมั่งไหม  เขาไม่รู้สึกกันหรือว่ารู้สึกแต่ทนได้”

“ก็คงมีทั้งสองแบบมั้ง แต่ที่แน่ๆ ถ้าเขารู้สึกกันเยอะๆ จริงๆ มันก็คงไม่เป็นอย่างนี้หรอก  หรือไม่ก็คงเพราะว่ามันถูกกลบด้วยปัญหาอื่นที่เขาเห็นว่าสาหัสกว่า”  ข้าพเจ้าตอบเอาตัวรอดแบบขอไปที

“แต่เอาเข้าจริงปัญหาเรื่องวัฒนธรรมนี่มันสาหัสไม่น้อยไปกว่า….”

“เออ..ก็เขียนๆ ไปเหอะ คนจะได้อ่านไง”

“ใครอ่าน” นี่เป็นคำถามอมตะนิรันดร์กาลของเขา

“ไม่รู้ดิ ก็พวกคนชั้นกลางแถวๆ นี้ละมั้ง”

“เขาจะอ่านเข้าใจว่าไงมั่ง” นี่เป็นอีกคำถามยอดฮิต

“จะไปรู้เรอะ” มองหน้าเขาแล้วก็รีบปลอบใจ “ทางที่ดีอย่ารู้ดีกว่า”

จะว่าเป็นเพราะภารกิจลุล่วงแล้ว ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าไม่น่าจะใช่ แต่ก็คงมีเหตุผลบางอย่าง ที่ทำให้ในวันนี้เขาหายตัวไปจากพื้นที่ที่เขายืนยันตลอดมาว่าไม่ใช่ของเขา  ข้าพเจ้าจึงทำได้แต่เพียงรวบรวมข้อเขียนอันเขาถือเป็นวิบากกรรมตลอดสามปีนั้นขึ้นมา จากที่มาหลายแหล่งซึ่งเขาเห็นว่าเปล่าประโยชน์ที่จะระบุถึง  รวมทั้งบันทึกบทสนทนาสุดท้ายที่ปะหน้าอยู่บนปึกต้นฉบับของเขา

ข้อมูลหนังสือ

  • ในเขาวงกต
  • ผู้เขียน: มุกหอม วงษ์เทศ
  • สำนักพิมพ์: อ่าน
  • จำนวนหน้า: 484 หน้า
  • พิมพ์เมื่อ: มีนาคม 2552
  • ISBN: 9786117158032